Praktijk Oogstmaan

Caroline Patricia Rausch
Jongensschoolstraat 1
3321 Outgaarden
Rekeningnr: BE67 0018 3949 7387
BTW nr: BE 0836.054.678
GSM: 0489/78.93.92
info@praktijkoogstmaan.be

Spirituele stervensbegeleiding: energetisch verkennen wat het met je doet om zelf dingen te moeten loslaten bij het eigen levenseinde

20/05/2017 09:40

Naast mijn Epeca (psycho-energetica) beroepsopleiding volg ik momenteel tevens een opleiding tot spiritueel stervensbegeleider. Binnen deze opleiding zijn we gisteren even in voeling gegaan met het eigen sterven en het proces van loslaten dat daarmee gepaard gaat. Hoe ervaar je het moeten loslaten van mensen, dingen, ideeën, waarden, ... en ten slotte: het leven zelf? Natuurlijk weet je pas welke betekenis dit loslaten voor jou zal hebben wanneer het écht zover is, maar het is heel goed mogelijk om hier toch een idee van te krijgen door dit energetisch te gaan verkennen.

In de hoedanigheid van "stervende" moest ik intuïtief gaan invoelen wat het voor mij betekende om de voor mij op dit moment 5 belangrijkste dingen in mijn leven los te moeten laten, om dan ten slotte te ervaren wat het met mij deed om het leven zélf los te laten:

1. mijn kinderen
2. mijn partner
3. mijn ouders
4. liefde en respect voor eenieders integriteit, voor eenieders zijn, en dit zowel voor mensen als dieren als planten als "levenloze" objecten
5. mededogen
6. het leven zelf

Deze exploratie heeft me gisteren enkele nieuwe inzichten gegeven waarvan ik er graag eentje uitlicht voor jullie.

Voorafgaand aan de oefening dacht ik dat ik misschien bang zou zijn van het sterven (en het eventuele lijden dat eraan voorafgaat) en de dood, maar er trad iets héél anders op de voorgrond. Ik voelde mij voorafgaand en tijdens de oefening zeer emotioneel maar kon het nog niet direct plaatsen, en bovendien voelde ik dat mijn vader als gids zeer nabij was, maar ditmaal op een andere manier dan ik het gewoon ben - nog ondersteunender dan anders.

Het ergste was niet het sterven of de dood zelf. Wat mij in de rol als "stervende" tot in mijn ziel raakte, was dat ik mijn kinderen zou moeten loslaten: wat zou er van mijn kinderen worden als ik er niet meer zou zijn? Wat als ik sterf en mijn kinderen, die nog klein en kwetsbaar zijn (4 maanden en 3,5 jaar), blijven moederloos achter? Dàt vond ik het ergste en het pijnlijkste.

Hier voelde ik ineens een diepgewortelde angst en pijn die mij terugvoerde naar mijn eigen ervaring, namelijk van mijn vader die plots uit het leven stapte toen ik amper 8 jaar oud was. Een persoonlijk indringend en pijnlijk gruwelscenario dat ik in de hoedanigheid van "stervende" geprojecteerd zag op mijn eigen kinderen.

Het verlies van mijn vader heb ik enkele jaren geleden weliswaar een plaats kunnen geven. Maar zo zie je maar dat een verlieservaring verschillende aspecten kent, waaronder dat aspect dat ik hierboven net besproken heb. Het is die jeugdervaring die gisteren terugkwam en die ik als "stervende" onwillekeurig en als in een reflex projecteerde op mijn kinderen nu ik zélf ouder/mama ben van 2 jonge kinderen. Het is een deel van mijn eigen verlieservaring dat nog gehoord en erkend moest/moet  worden en daar gisteren voor een eerste keer de kans toe kreeg - dit werkte bevrijdend en verlichtend.