Praktijk Oogstmaan

Jongensschoolstraat 1
3321 Outgaarden
Rekeningnr: BE67 0018 3949 7387
BTW nr: BE 0836.054.678
GSM: 0489/78.93.92
info@praktijkoogstmaan.be

Op het kruispunt tussen psychogenealogie, epigenetica, vorige levens en de reis van de ziel: enkele aspecten van heling van mijn voorouderlijke moederlijke lijn

20/06/2017 21:10

De heling van kwetsuren op mijn voorouderlijke moederlijke lijn behelst vele verschillende aspecten. In dit artikel geef ik graag toelichting bij één van deze aspecten, maar weet dat dit dus slechts een onderdeel is van een omvangrijk en ingewikkeld geheel.

Op 7 september 2016 (ik was toen 23 weken zwanger van ons tweede kind, een dochter) ging ik langs bij iemand om mijn Akasha kronieken te laten lezen. De Akasha kronieken vormen een kosmisch archief waarin alle menselijke ervaringen van de ziel uit verleden, heden en toekomst worden opgeslagen. Je kan deze kronieken raadplegen als je dingen verduidelijkt wil zien en je hulp/healing nodig hebt op je spirituele pad. Ik ervoer dat zekere trauma's op mijn voorouderlijke moederlijke lijn – die ik op 20 juli 2016 thuis zelf in een opstelling had geplaatst – en onverwerkte karmische zaken uit vorige levens leken uit te komen op gemeenschappelijke thema's van vergeving, schaamte, schuld, slachtofferschap, machteloosheid, onrechtvaardigheid en onderdrukking van de vrouwelijke energie.

Uit mijn Akasha lezing kwam o.a. een vorig leven naar voren waarbij ik een traumatische ervaring had toen ik ongeveer 8 jaar oud was. De kronieklezeres zag hoe ik me in een schuilkelder verstopte, hoe ik vluchtte voor onrechtvaardigheid. Ik hoorde de wereld in chaos en ik begreep het niet. Toen ik na een hele tijd de schuilkelder uitkwam, was er heel veel platgebrand en liepen er vele soldaten rond mij heen. Vele mensen stierven. Er was geen ontkomen meer aan, ook ikzelf kon niks meer doen om de situatie te veranderen of ongedaan te maken. Hoewel het mij toch overkomen was, probeerde ik te vluchten voor deze onrechtvaardige situatie waar ik en anderen in verzeild waren geraakt.

De kronieklezeres ging voort met te verwijzen naar het doel van mijn ziel in dit huidige leven: strijden voor rechtvaardigheid, mensen leren om zichzelf te vergeven en in zichzelf te geloven, zichzelf terug te vinden en in hun kracht te gaan staan: “Je werk bij anderen doet meer dan je denkt. De trillingen die je uitstuurt, gaan dieper dan je denkt. Jij bent de healer die alles lostriggert, die mensen wakkerschudt, dat is wie je bent. Je bent de kaars die eeuwig zal blijven branden, licht gevend vanuit de Goddelijke Vonk.” En dat ik mijzelf moet vergeven: “Vergeef jezelf, je kon de slag niet winnen, je was veel te jong, het leven is slechts lessen van je ziel.”

Het werd me duidelijk dat mijn ziel de achterliggende en nog onverwerkte thema's uit dit vorige leven meegenomen had naar mijn huidige leven, maar dan binnen de context van een andere situatie: de zelfmoord van mijn vader toen ik 8 jaar oud was, wat mij gelijk terug in het “slagveld” geworpen had. Het was me echter niet direct duidelijk of er ook een link was met een trauma op mijn voorouderlijke moederlijke lijn.

Die nacht, op 8 september 2016, kreeg ik rond 3u30 's morgens hevige rugpijnen ter hoogte van mijn middenrif/hartstreek. De pijn kwam heel plots en onverwachts opzetten en overviel mij danig. Ik had zoveel pijn dat ik moest wenen. Ik kon het niet plaatsen want deze pijn had ik nog nooit ervaren. De pijn ging op een zeker moment ook gewoon weg waardoor ik uiteindelijk terug in slaap viel.

Op 8 september 2016 overviel mij rond 14u30 een immens verdriet. Ik begreep er niets van. Na een tijdje begon ik hartverscheurend te wenen, vanuit de diepte van mijn ziel. Mijn man vroeg wat er was en ik zei: “ik weet soms niet waarom ik ween”. Het voelde ook alsof deze gevoelens helemaal niet van mij waren, dat die als het ware bezit genomen hadden van mij, ik kon het helemaal niet plaatsen. Rond 16u – ik was een hoopje ellende en zat te wenen aan de keukentafel – belde mijn moeder mij om te zeggen dat mijn grootmoeder gestorven was. Dit was rond 3u30 gebeurd en mijn moeder kloeg over het feit dat het rusthuis haar pas rond 14u30 ingelicht had over het overlijden van haar moeder, mijn grootmoeder... Nu kon ik plaatsen wat ik allemaal gevoeld had!

Ik had de dood van mijn grootmoeder lijfelijk gevoeld. En ik had het verdriet van mijn moeder emotioneel ervaren. Ik zag een sterke energetische band die mij verbindt met mijn moeder en mijn grootmoeder, maar ook met mijn overgrootmoeder. Ik dacht terug aan de lezing van mijn Akasha kronieken. Het voelde aan alsof niet alleen ik maar ook mijn grootmoeder dankzij de lezing over het oorlogsverleden een stukje heling had mogen ontvangen, dat ze via die lezing ook een beetje haar verhaal had kunnen doen, haar stem had kunnen laten horen, en dat ze meer vrede en rust gevonden had – zij leek dan ook klaar om die nacht het kleed van dit leven af te leggen op 97-jarige leeftijd. Mijn overgrootmoeder had 2 Wereldoorlogen meegemaakt – zij was 20 in 1914 en 46 in 1940. Mijn grootmoeder op haar beurt werd kort na de Eerste Wereldoorlog geboren in 1919 en zij was 21 toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Je kunt je dus voorstellen dat beide vrouwen diepe oorlogstrauma's doorgemaakt hebben en dat zij wellicht ook vele dromen hebben moeten opbergen die nooit meer zouden zijn. Terwijl ik dit schrijf, voel ik de mijmerende echo's – nee dit overkomt ons niet, dit kan niet waar zijn, dit is ronduit onrechtvaardig. Verbijstering. Het essentiële vrouw-zijn wordt achter slot en grendel geplaatst en vanuit een zeer yange visie gaat men moedig verder. “Het leven is een strijd”, zei mijn overgrootmoeder altijd. Men is (wils)krachtig, dat zéker, maar niet vanuit een vrouwelijke oerkracht, laat staan vanuit een gebalanceerd samengaan van mannelijke en vrouwelijke energie. Het is eerder over-leven dan leven.

En hier komen we in het gebied van de epigenetica en de psychogenealogie. In de psychogenealogie gelooft men dat het trauma van een voorouder psychologische en zelfs fysieke invloed kan hebben op jouw leven vandaag, zonder dat jij je daar feitelijk bewust van bent. De epigenetica betreft de studie van de invloed van de omgeving op onze genen. Of de schakelaar van een gen aan of uit gezet wordt door een epigen, hangt af van omgevingsfactoren zoals voeding, sociale context, intellectuele/intuïtieve/spirituele stimulatie, het milieu, etc. Zowel de epigenetica als de psychogenealogie geven een positieve boodschap mee: je bent niet volledig gedetermineerd door erfelijkheid en genen. Daarentegen heb je je eigen welzijn en dat van toekomstige generaties voor een groot stuk zelf in de hand. Maar dat vergt veel onderzoek naar en groeiend inzicht in jezelf en de wil om ook positieve veranderingen tot stand te brengen die je doen groeien als mens en als ziel. Een moeilijk pad, maar zeer verrijkend op de lange termijn.

Of het nu gaat om de globale oorlogscontext of om specifieke ervaringen tijdens de oorlog, of om beiden, zeker is wel dat de trauma's die mijn overgrootmoeder en grootmoeder meegemaakt hebben en de invloed hiervan op hun leven en gedragingen, via hun eicellen doorgegeven werden aan mij en mijn moeder.

Hoe zit dat? Toen bijvoorbeeld mijn grootmoeder zwanger was van mijn moeder, werden de eicellen van mijn moeder ook reeds aangemaakt. Eén van deze eicellen vormde later samen met een zaadcel het kleinkind van mijn grootmoeder – ik dus. Deze eicel waaruit ik voortgekomen ben, bevatte dus de genetische én epigenetische informatie van mijn grootmoeder. En je moet deze zaken ook transgenerationeel beschouwen – er zijn dingen die vele generaties lang doorgegeven worden totdat ze geheeld raken. Dingen waarmee iemand niet in het reine kon komen, traumatische situaties die nooit verwerkt konden worden, dingen die niet geuit konden worden, ... kunnen onder de één of andere vorm terugkomen in het leven van één nazaat of in de levens van opeenvolgende nazaten om alsnog geopenbaard en erkend te worden.

Noot: de epigenetische info uit de zaadcel van de vader bevat informatie over de leefomstandigheden van hemzelf tijdens zijn puberteit (het moment waarop de zaadcellen worden aangemaakt) maar ook over de leefomstandigheden van zijn ouders. Dit aspect van de vaderlijke lijn heb ik evenwel nog niet verder onderzocht bij mezelf.

Maar terug naar de oorlogstrauma's. Uiteindelijk is er niet alleen epigenetische/psychogenealogische invloed geweest, maar is er ook het verhaal van het karma en van de ziel. Mijn ziel heeft zulke omstandigheden gecreëerd waardoor ook ik in dit leven bijvoorbeeld niet vanuit mijn vrouwelijke kracht leefde. Heel bijzonder is dat ik ook aanvoel dat er wat betreft deze thematiek bij mijn dochter niets doorgegeven is en dat het bij mij stopt omdat ik me erg bewust ben beginnen bezighouden met de healing van deze en andere transgenerationele themata op mijn voorouderlijke moederlijke lijn, en dit "toevallig" terwijl ik zwanger was van mijn dochter.

Je hebt je leven in eigen handen en aldus kan je beslissen om het roer om te gooien. Om heling te brengen in zekere gebieden van je leven waardoor je bewust beslist om bepaalde beperkende zaken niet meer genetisch/energetisch/karmisch door te geven maar wél die getransformeerde krachtige energieën die levenskracht genereren voor je eigen leven maar ook voor de toekomstige generaties. En die eveneens voor een stukje heling zorgen ten aanzien van je voorouders. Jouw beslissingen en daden hebben verstrekkende gevolgen – zowel in je eigen heden, verleden, toekomst in dit leven of een ander, als in dat van je voorouders en nazaten.

Met dank aan:

* Jacqueline Philips, www.contactmetoverledenen.be

* Schützenberger, Anne Ancelin. Psychogénéalogie. Guérir les blessures familiales et se retrouver soi. Parijs: Éditions Payot & Rivages, 2015.

* https://www.sanova.nl/epigenetica-de-sleutel-tot-je-genen/