Praktijk Oogstmaan - holistische praktijk

Caroline Patricia Rausch
Jongensschoolstraat 1
3321 Outgaarden
Rekeningnr: BE67 0018 3949 7387
BTW nr: BE 0836.054.678
GSM: 0489/78.93.92
info@praktijkoogstmaan.be

De vervulling van het “nu” vanuit een geheeld “toen” en voor een waardig “later”

26/10/2017 12:03

Velen van ons leven onbewust vanuit de veronderstelling dat de toekomst oneindig is. Enerzijds slepen we het verleden onverwerkt mee, anderzijds is alles gericht op een “later” waar alles beter zal zijn en waar alle onvervulde zielsverlangens eindelijk werkelijkheid zullen worden. We hebben immers nog “tijd”. We zijn meesters in het bepantseren van onze kwetsuren en in het masochistische procrastinatie gedrag waarbij we onze ziel en onze dromen opsluiten en laten verhongeren in plaats van te voeden. Doelloos en stuurloos zwevend temidden van de ijle dimensies van het lineaire verleden en toekomst en misleid en gemanipuleerd door verlammende gedachten en beperkende overtuigingen vergeten we het oneindige nu en kennen we geen betekenis toe aan ons Zelf, en zijn we in feite meer dood dan levend.

Je kan de roep van de ziel echter niet blijven ontkennen. De ziel stuwt steeds naar vervulling van zichzelf. Je blijft geconfronteerd worden met ziekte, vermoeidheid, tegenslagen, een onbestemd en wee gevoel van gemis, weemoed, melancholie en knagen tot je eindelijk beslist om de deur naar je Zelf binnen te gaan, daar het licht aan te steken en je te (her)verbinden met je Essentie.

We weten niet wanneer we sterven. Maar stel dat je morgen sterft, wat wil je dan achterlaten, hoe wil je kunnen terugkijken op jouw leven? Hoe wil je dat anderen jou gedenken?

Hoe mooi is het als je kan zeggen: “Telkens weer, bij het wegtikken van elke seconde, ben ik bewust de keuze blijven maken om bewegend en ademend vanuit het “nu” intens te genieten van het leven, vanuit onvoorwaardelijke liefde en mededogen voor mezelf en voor anderen. Heb ik weliswaar mijn vele tranen aan stormachtige zeeën geschonken om mij tegelijk onder te dompelen in deze woelige wateren van het leven – om dan met de openheid en veerkracht van een kind naar deze intense en rijke ervaringen te kijken en ervan te leren, mij geïnitieerd te voelen door het leven en te groeien als mens en als ziel. En om ten slotte, vanuit dat rijke en veerkrachtige ervaringsveld, een lichtbaken te zijn voor andere nog stuurloze zielen.”

Of kies je ervoor om een puinhoop achter te laten? Om bitter te worden, in en vanuit angst te leven, ons Wezen te sluiten voor onszelf en voor anderen?

Hoe zou het zijn als we tijdens ons leven de bewuste beslissing nemen om vanuit het oneindige nu zo goed mogelijk en vanuit de zuiverste intentie vanuit ons hart te leven, vol vertrouwen en overgave, om zo waarachtig mogelijk te voelen, denken, handelen en spreken? Waarbij we in alle openheid en mededogen naar onze eigen kwetsuren en die van anderen kunnen kijken. Pas dan gaan we écht in verbinding met onszelf, met de ander, met de wereld, met de Bron of de Essentie waar wij allemaal uit voortkomen.

Dat is leren leven en sterven. Steeds bewegend vanuit een tijdloze, liefdevolle verbinding doorheen alle dimensies.